Ya?

 Her sabah güne başlarken içimde bir seni kaybetme korkusu. Ya diyorum bugün bir tartışma çıkarda benden soğursa? Öyle yanlışlar yapıyoruz ki hayatta, bedelini ya sevdiklerimiz ya da biz ödüyoruz.Hayat en baba acıları çekmemiz için kusursuz yaratılmış gibi.Korkuyorum ben bu yaşamdan.İnsanlardan korkuyorum.Tıpkı senin dediğin gibi bir korkağım.

 Hiç bir zaman ne çok mutlu ne çok mutsuz oldum. Hep sınırdaydım, olmaması gerektiği gibi.Her zaman pasiftim, içimden yaşardım üzüntümü ve sevincimi. Dışa vurmayı sevmezdim diğerleri gibi. Mutlu olduğumu insanların gözüne sokmayı, üzüntümden ölmek üzereyken dikkat çekmek için herkese mesaj atmayı sevmezdim. Ama ilgi isterdim. Sevilmekten öte bir şey.Sahi çokmu şey istedim? Neden hayat bana yüzünü gülmedi hiç? Mutlu olmaya hiç hakkım olmadımı?
Sorular...

Ama yaşadığım herşeye değer diyorum, içinde sen varsın diye değer.Üzülmemde gülümsememde sen olduğun için değer.Bir sana muhtacım..

En kötü tarafıda ne biliyomusun?Gözümün içine baka baka bana sora sora bensiz mutlu olman.Ben istemezmiyim senin mutlu olmanı. Ama sen bana acı vere vere bensiz mutluluğu seçiyorsun. Ve ben seni hala herşeyden çok seven aptal.

"Asla sana kızamıyorum sana küsemiyorum"