Ben Senim,Sende Bensin

 Şu sıralar çok düşünüyorum seni.Aslında sürekli hafızamdasın ama bizi düşünüyorum,sonumuzu.Sen ayrı ben ayrı ne olacak böyle? Kalplerimiz bir ama bazenleri yetmiyor o. Aklıma şey geliyor ıımm o berbat gerçek..Gideceğin.Gerçekten korkuyorum. Hem korku hem merak hem endişe ve daha tüm duygular,hisler. Geceleri boğuyorlar beni. Nasıl hayatımı aldın söylesene? Öyle bir korku ki bu,bir sabah gözlerimi açtığımda gideceksin sanıyorum. Öyle bir girdin ki hayatıma ne olduğumu şaşırdım. Dağılmıştım, sen farkında bile olmadan toparlandım. Yanımdan geçtiğinde bile midemden göğsüme kadar çıkan bir hava dalgası hissediyorum mesela, ya da ne bileyim sen oradasın sanki. Seni gördüğüm zaman tüylerim diken diken oluyor, sevdiğim adam, hayallerimde başrol verdiğim adam sensin. 
Bana o kadar çok şey öğrettinki şu hayatta. Sen gidiceksin seneye. Ben kendi ayaklarımın üzerinde durmaya çalışacağım. Senin öğrettiklerinle bana kazandırdıklarınla dimdik durmaya çalışacağım. Sen gitsen bile ben senle yaşayacağım aslında. Hayatımda bir başka erkeğe yer vermek bir kere bile geçmedi aklımdan şu zamana kadar, bu vakitten sonrada geçmez. Ne biliyim yapamam zaten.Zor olur her şey, bir adamı öperken sen geleceksin belki aklıma, belki geri çekileceğim, belki gözlerim dolacak, belki çoğu kez yapamayacağım bir başkasıyla.

-İnsanların ne düşündüğünü önemsemeyi bıraktığınız an, başarmış sayılırsınız.


Saçlarıma sanki biri asılmış gibi, saçlarımı avucunun içiyle kavramış ve birden tüm ağırlığını vermiş gibi.
Sanki acır gibi. Ve bende ellerini saçlarımdan ayırmak için çok geç kalmışım gibi. Saçlarımı kurtarsam bile acısı asla geçmeyecekmiş gibi. Yalnızca saçlarıma sen dokunduğunda çektiğim acıyı unutabilirmişim gibi.
Ve tüm bu olanlardan sadece ben haberdarmışım gibi.
Ağrıyan başım, sürekli uyuşan ellerim ve aynada gördüğüm gözlerim en azından bana bunları söylüyor.

"Beni güzel hatırla,hep iyi hatırla"

Annelerimiz Bir Olmasada Ailem Yerine Koydum Sizi

Döndüm baktım da hayatta sahip olabileceğim en harika 3 kardeşe sahibim..Onlar için herşeyi yaparım.Birimizin acısı hepimizin acısı oldu,birimizin mutluluğu hepimizi mutlu etti.Birlikteyken yaptığımız  saçmalıkların haddi hesabı yok.

Diloşum;
Dila beni olduğum gibi seven çok nadir insanlardan birisi.Kimse onun gibi olamaz.İki senedir hayatımda.Ama sanki yıllardır benimmiş gibi.Ona verdiğim sevgiyi de,güveni de hiçbir zaman boşa çıkarmadı.Çünkü onunla doğalım ben,onunla samimiyim ,onunlayken kendimdeyim.Seni çok seviyorum herşeyim.

Fatmanurum;
Fatmanurumun yeri bende çok farklı. Her konuda bana destek çıkmış beni dinlemiş ve yanımda olmuştur.Fatmanurun iğrenç esprileri olmuştur ama ben onu o haliyle çok seviyorum.Hiçbirzaman benden sıkılmadın ne desem ne anlatsam beni dinledin helal sana kardeşim.Seni çok seviyorum.

Aysuum;
Şebeğimsin sen ya.Neşe kaynağım beni herzaman güldüren kardeşim.Seninle bu sene tanıştık daha ama benim için o kadar değerlisinki.Kaybetmek istmeyeceğim insansın.Kardeş gerçekten şu hayatta en önemli şey.Sen kardeşliğini o kadar güzel yapıyorsunki.Gelip bana sarılmanı, okulun sabahında üşürken gelip yine sarılıp seni ısıtmamı felan o kadar çok seviyorumki canımın içi.Seni kıran benide kırmış olur.Senin üzülmene ağlamana hiç kıyamıyorum ufak narin kardeşim.Seni çok seviyorum.






Not: Sizi herşeyden çok seviyorum.Daima yanımda, benimle olun.

Ya?

 Her sabah güne başlarken içimde bir seni kaybetme korkusu. Ya diyorum bugün bir tartışma çıkarda benden soğursa? Öyle yanlışlar yapıyoruz ki hayatta, bedelini ya sevdiklerimiz ya da biz ödüyoruz.Hayat en baba acıları çekmemiz için kusursuz yaratılmış gibi.Korkuyorum ben bu yaşamdan.İnsanlardan korkuyorum.Tıpkı senin dediğin gibi bir korkağım.

 Hiç bir zaman ne çok mutlu ne çok mutsuz oldum. Hep sınırdaydım, olmaması gerektiği gibi.Her zaman pasiftim, içimden yaşardım üzüntümü ve sevincimi. Dışa vurmayı sevmezdim diğerleri gibi. Mutlu olduğumu insanların gözüne sokmayı, üzüntümden ölmek üzereyken dikkat çekmek için herkese mesaj atmayı sevmezdim. Ama ilgi isterdim. Sevilmekten öte bir şey.Sahi çokmu şey istedim? Neden hayat bana yüzünü gülmedi hiç? Mutlu olmaya hiç hakkım olmadımı?
Sorular...

Ama yaşadığım herşeye değer diyorum, içinde sen varsın diye değer.Üzülmemde gülümsememde sen olduğun için değer.Bir sana muhtacım..

En kötü tarafıda ne biliyomusun?Gözümün içine baka baka bana sora sora bensiz mutlu olman.Ben istemezmiyim senin mutlu olmanı. Ama sen bana acı vere vere bensiz mutluluğu seçiyorsun. Ve ben seni hala herşeyden çok seven aptal.

"Asla sana kızamıyorum sana küsemiyorum"

Yalnızım

Sessizce başlıyor yine her günkü gibi hayat. Belki de sadece benim için sessiz… Her geçen gün, daha da yalnızlaştığımı hissediyorum. Hep yalnızdım pratikte aslında.  Hatta kalabalık sokaklarda yürürken bile kimse benim etrafımda değildir. Ben onların etrafındaymışım gibi hissederim. Yürür, giderim.Ben bıktım artık herşeyden.Usandım,yoruldum.Öyle anlar oluyorki bazen insanın tek istediği şey ölmek oluyor.Herkes ayrı kafadan ses çıkarıyor.Kimiside etrafın tepkilerinden korktuğu için o sesi dahi çıkaramıyor.Bence hayat çok adaletsiz.Şuan mutsuz olan insanlar belkide mutlu olan insanlardan daha çok hak ediyor mutluluğu.İnsanın nefesi sıkışıyor bazenleride.Artık son reddeye geldiği oluyor herşeyin.Ama yinede boyun büküyorlar.Haksızlık dünyanın genel kuralı olsa gerek.Bazen her şey boka dönmüş oluyor. Çevremdeki insanların davranışları, sözleri, hareketleri beni çok kırıyor.Belkide benim kırılmamın sebebi bünyemin çok hassas olmasından kaynaklanıyordur. Zaten kafama taktığım bin tane sorun var bide insanlar gelip densizce konuşunca daha bi boka sarıyor işler.Böyle anlarda duygularını,hislerini yazıya dökmek en iyisi.Şahsen benim için.Yine insanların beni kırdığı dönemlerden biriki yazıyorum..Sevdiğim insanların sadece benim olmasını isterdim.Ve bunuda bencillik olarak görmüyorum.Çünkü sadece beni sevsinler istiyorum.Hayatta en değer verdiğin bir insanın giderek,günden güne senden uzaklaşmasını bilmen çok acı.Bazen geceleri başımı yastığa koyduğumda gözlerim doluyor.Düşünemiyorum.Hissizleşiyorum. Ya bir insanın tüm hayatı,hataları ve doğruları geceleri başını yastığa koyuncamı gelir akla diyorum ve çok şaşırıyorum.İyi olmaktan kilometrelerce uzaktayım.Saçma geliyor nedensiz yaşıyormuşum gibi bir havam var mevsimden midir bilmem, ama amaçsızca dolanıyor  gibi hissediyorum.İşte her geçen günü bir diğerinden ayırabilecek, herhangi bir özellik hiçbir zaman olmadı. Hatta her geçen gün diğerini arar oldum. Ne kadar klişe olsa da bazı sözler, durumu anlatabilmek için yeterli oluyor. Evet, ben yalnızım.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=OLY2i_DD6tI