Bak, kaç yaşıma geldim hâlâ masal dünyasında yaşıyorum. İzlediğim film karakterlerine aşık oluyorum, film bitince de kendime gelemiyorum. Çevremdeki insanların mutluluklarını üzerime giyiniyorum bazen o kadar büyük geliyorlar ki… İçimden bir şeyler koparılıp alındığından beri sahip olduğum tüm inancımı yitirdim. “Bu sefer” diyerek tutunduğum insanların ardından dağılan parçalarımı artık bulamıyorum. Gün geçtikçe tükeniyor her şeyim, umudum hariç. Bir şeylere sımsıkı sarılıyorum: kitaplar,filmler, şarkılar… Keşke ile başlayan cümlelerimi iyi kilere boğdukları gerçeğini anlatmak istiyorum sana.
Fazla düşünmekten kendime zarar verdiğim günler oldu, düşünmekle delirmek arasında gidip geldiğim günler. İnsanlardan kaçmak için elimden gelen her şeyi yaptım. Kızmamalısın bana. Kendi dünyama saklanmam hem benim için hem etrafımdaki insanlar için en iyisiydi. Sessizliğimde kaybettiğim insanlar da olmadı değil. Yine de kimseye kızmıyorum.
Boyumdan büyük kararlar alıp her birini uygulamaya çalışıyorum. Bazı sabahlar uyanamıyorum. Öyle yoruluyorum ki – bedenen değil bu yorgunluk, işte böyle zamanlarda sana her şeyden çok ihtiyaç duyduğumu inkâr edemem.
Çok yoruluyorum ve tüm yorgunluğumu tek gülümsemesiyle dindirecek birinin yokluğunu çok derinden hissediyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder