Yer göstericimdi, o. Bana hep doğru yolu gösterirdi.
Ağladığımda gökyüzüne bakardım. "Ağlama." dercesine parıldardı. İçim umutla dolardı, o bana parladığında. Parlamıyordu, gülümsüyordu adeta. Umut ışığımdı o benim.
Dilekler tutardım, ona bakarak. Balkona koşar, ona seslenirdim. Neredesin? Hemen gösterirdi kendini. Işıklar saçarak "Burdayım!" derdi. O benim meleğimdi.
Gündüzleri sevmezdim, yıldızımı özletir diye. Gecelerden korkmazdım, yıldızım beni korur diye. Peki ne mi oldu, benim yıldızıma?
Bir gece "Elveda." dedi bana. "Benim vaktim doldu, gitme zamanım." Ağladım. Gitme,bırakma beni, dedim. Gözlerimin içine baktı. "Artık büyüdün, küçüğüm. İçindeki yıldızı bulmanın vakti geldi." Bu onun son sözleriydi. Son parıltısı. Usulca kaydı gözkyüzünden. Kuyruğunu savura savura. Binaların arkasında kaybolana kadar izledim onu. Benim yıldızımdı o.
Bulacağım işte, söz verdim ben ona. Ama onun yokluğunda gökyüzü karanlık. Kap karanlık. Sonu olmayan bir kara delik gibi. Diğer yıldızlar tutmuyor yerini. Umutlarım kayıp. Korkuyorum artık gecelerden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder